Al tijden twijfel ik of ik deel zal nemen aan de Viva Webstrijd: heb ik iets te melden, maak ik überhaupt een kans ? ‘Wie niet probeert, zal ook niet weten‘, als gepassioneerd schrijfster kan ik deze mogelijkheid moeilijk aan mij voorbij laten gaan.

Dit maakte dat ik – allereerst – na begon te denken over Viva en de lezers van dit tijdschrift alsook de website: wie is zij (of hij) en wat wil deze persoon?
Ik zie de Viva-vrouw als een persoon in de zogenaamde ‘bloei van haar leven’, de periode waar menig menopauzerende 50+er met weemoed op terugblikt.
‘Zal ik terug willen naar die tijd, en zal ik andere keuzes genomen hebben mocht ik het overdoen?’. De wereld ligt, meer dan ooit tevoren, als een gespreid bedje voor ons, de dekens omgeslagen: hop on in!

Willen we na onze studie verder studeren, naar een andere job hoppen, gaan we voor die wereldreis, de poepluiers of binden we ons aan die o-zo spannende, maar foute, man? De Viva-vrouw maakt deel uit van een generatie die overspoelt wordt door een stroom aan mogelijkheden en informatie. Niet langer is ons enige recht het aanrecht, we staan in onze kracht en steken onze mening niet onder stoelen en banken. We weten wat we kunnen, of zijn hard bezig dit te ontdekken, en niet minder belangrijker: wat we wíllen. Met dank aan de verzorgingsstaat, hebben we altijd een prettig vangnet om in terug te bouncen. We verzamelen fijne herinneringen en anekdotes die we later graag met onze kleinkinderen zullen delen: ‘Dat was niet zo handig van oma hè, om haar huur op te zeggen en Mario naar Italië te volgen. Binnen twee weken stond ik met een gebroken hart en mijn leven in twee knetterzware koffers op mijn moeders stoep.’ Al doet het leven soms even pijn, wat de Viva-vrouw in mijn ogen het meest typeert, is haar zelfspot. Hoe hoog ze ook springt, en hoe hard ze ook neerkomt. Ze leert haar lesje en lacht er, al kan het likken van je wonden enige tijd duren, achteraf smakelijk om.

So far for het ‘Power to the chicks‘ en de daadkracht die hiervan uit gaat. Een reden dat ik twijfelde over deelname aan deze wedstrijd, is het feit dat je nogal wat van jezelf blootgeeft wanneer je op
frequente basis blogt. Nu heb ik er weinig problemen mee om mijn gevoelens en gedachten met anderen te delen, het ABC is mijn vriend in duistere tijden. Wanneer ik mij compleet ‘MGRHRHHH’ voel (Lees: niet helemaal in mijn sas), dan is mijn toetsenbord of een pen en papier het eerste waar ik naar grijp. Ik leg contact met mijn demonen, en vernietig deze vervolgens, door te verwoorden wat ze in mij losmaken. Veel mensen in mijn directe omgeving zijn deelgenoot van mijn twijfels, strubbelingen en gedachtekronkels. Als ik door een ander omschreven zal worden, komt hij of zij waarschijnlijk met het woord ‘ratio’ op de proppen. En inderdaad, ik ben een ‘verstandig’ mens. Niet dat ik altijd wijze beslissingen neem, het komt er eerder op neer dat ik gewoon téveel denk.

Ik ben een ‘filosoof’ in hart en nieren, een dromertje, en leef grotendeels in mijn eigen hoofd: soms best gezellig, zo’n hoofdbioscoop, af en toe behoorlijk vermoeiend. (Je eigen hoofd kun je niet zomaar af- of uitzetten, het dendert maar door ‘daarboven’.) Terug naar je identiteit weergeven en hoe je overkomt wanneer je een ‘relatie’ aangaat met je lezer: aandikken mag, fantaseren is prima, creatief omgaan met wat je ingegeven wordt? Kom maar op. Wanneer het de actualiteit betreft, zijn bronnen natuurlijk belangrijk om op terug te vallen en weer te geven waar het feit vandaan komt, dat er Italiaanse actrices deelnemen aan de verkiezingen voor de EU.

Naast zelfspot, zelfinzicht, kracht en (ah, gatver) passie, wordt de Viva-vrouw gekenmerkt door de term: eerlijkheid. En eerlijkheid, is precies wat mijn twijfel grotendeels voedt. Want als ik wil vertellen over wat ik tegenkom, in mijn leven en in de maatschappij waar ik deel van uit maak, dan wil ik dit kunnen doen vanuit mijzelf. Zonder het gevoel te hebben dat ik mijzelf anders, beter of mooier voordoe dan ik ben. (Onee, komt ze met díe vraag.. ‘Wie ben ik?’.. ‘Peter Jan Rens?) Ik wil dat de lezer weet wie hij of zij voor zich heeft.

Hoog tijd om mijzelf voor te stellen. Ik ben Saar, 21 jaar, idolaat van mooie mannen, eerstejaars studente Theaterwetenschap. Twijfelkont, actief als freelance journaliste. Verslaafd aan Twitter, dol op het houden van interviews, het recenseren van (geile) toneelvoorstellingen, druk bezig met de opzet van een nieuw portal, reisgek, leesfreak, en o-ja, laten we niet vergeten dat ik de nodige stempels op mij gedrukt heb gekregen in mijn jonge leven. Het probleem met stempels, stickers of labels, is dat – hoe hard je ook boent, peurt of schrobt – er altijd restjes lijm of kleurverschillen tussen ‘oud’ en ‘nieuw’ zichtbaar blijven.

Ik zal deze lap tekst, of ‘nadere kennismaking’, besluiten door de deur open te gooien en twee krachtige labels met jullie te delen. Nummer een heet depressie, nummer twee valt onder de noemer Anorexia Nervosa. Het tweede label is duidelijker zichtbaar, omdat ik: a. fantastisch toneel kan spelen en weinig mensen door mijn masker heen kunnen kijken, alle dagen feest, ‘wat ben ik vrolijk, kuch’. b. al jaren ernstig ondergewicht heb en een dagelijkse strijd voer om mijn dagen door te komen. Ik schipper tussen wat ik wil, waar ik van droom, wat er in mijn hoofd mogelijk is, en de realiteit. De wereld die soms écht te groot en pijnlijk lijkt of is, de spiegel die mij voorgehouden wordt, wanneer ik merk dat ik geestelijk prima in staat ben om een uitdaging aan te gaan, maar mijn lijfje het niet trekt.

Hoe zwart sommige dagen ook lijken, in mij woont ‘Mevrouwtje levensvreugde’. Een Madame om Ú tegen te zeggen: die weet wat zij wil, wat ze ambieert, en zal doen wat in haar macht ligt om dit te bereiken. Of het nu gaat om het mij ‘naar binnen lullen’, zonder gerichte opleiding, bij een bepaald medium, van vandaag op morgen naar de andere kant van het land (of de wereld) verhuizen, of in de trein een briefje met mijn telefoonnummer in de tas van die leukerd te laten vallen: I’ll do it!

Als blogster voor Viva, zal ik mijzelf ten doel stellen om de wereld zoals deze er in mijn ogen uitziet met jullie te delen. Waar ik van geniet, wat mij opvalt, maar ook waar ik tegen aanloop. Ik weet dat ik niet de enige persoon ben die worstelt, met onzekerheden, familie-leden, verwachtingen, haar zelfbeeld. Na de nodige vormen van therapie, opnames, vluchten en ‘thuiskomen’, zal ik graag mijn ervaringen met jullie delen. Niet enkel als ‘meisje met een eetstoornis’, eerder als schrijfster met een kritische blik, soms te wijs voor haar eigen hoofd en altijd in om iets over zichzelf en de wereld te leren.

Ik kan dit deel van mij niet negeren, en wil jullie het ook niet onthouden. Niet omdat het zo prettig is om constant te worstelen met jezelf, waar je staat en je capaciteiten, maar omdat ik met een goed gevoel over mijzelf deze uitdaging aan wil gaan. En omdat ik er van overtuigd ben dat mijn visie iets toe kan voegen. Omdat ik soms anders naar de wereld kijk, anderzijds eigenlijk ‘gewoon’ een enthousiaste cultuurfanaat ben. Hoe het ook zij, dit ben ik: ik geef mijzelf bloot, zoals we allen komen en gaan.